برای مرد سال فوتبال دنیا به مقدمه‌چینی خاصی نیاز نیست. در واقع مرگ پدر او در 7 سپتامبر 2005 تحول هرچند اندك اخلاقی كریس را در پی داشت. كریس از آن پس سالی چند مرتبه اشك می‌ریزد؛ به یاد پدر از دست رفته‌ای كه به عشق رونالد ریگان، رئیس جمهور سابق آمریكا نام رونالدو را بر فرزندش نهاد. شاید جلوه فروشی این 2 هم نام خیلی شبیه بود اما هنر این پسر نسبت به مانیفست‌های آن سیاستمدار صد برابر بیشتر برد داشت. به یاد دارید چندی پیش ژوزه مورینیو از رونالدو به عنوان یك پسر بی‌فرهنگ و بدون تحصیلات لازم نام برد؟ جو صمیمی خانواده او شامل یك برادر به نام هوگو و 2 خواهر به نام‌های آلما و كاتیا نمی‌توانست یك محصول بی‌فرهنگ را به دنیای خارج معرفی كند اما درباره تحصیلات شاید حق با مورینیو باشد. رونالدو در اخذ مدرك دیپلم هم ناكام نشان داد. ماریا دولارس دوسانتوس به عنوان مادر و فرسانتوس آوریو به عنوان پدر از مضرات دوری از كتاب می‌گفتند با این حال رونالدو عصرها به چمن سبز و شب‌ها به پلی ‌استیشن مورد علاقه می‌اندیشد. اگر ذائقه وی از بازی‌های كامپیوتری به حضور ثابت در فیفا استریت تو تغییر یافته، چهره قهرمانان وی نیز از مارادونا به فیگو و آنری متحول شده است. رونالدو در كودكی كلایورت را نام دوم خود معرفی كرد اما اكنون كسی را بیشتر از خود قبول ندارد: «من اولین، دومین و سومین بازیكن برتر جهان هستم. در این باره تردید نكنید»

منبع : روزنامه جام جم