ابتدا در باشگاهی كوچك در كشور همسایه به تمرین می‌پرداخت اما به تدریج سقف آرزوهایش هم‌سطح ابعاد باشگاه جدید شد و رفت و رفت تا رسید به تاریخ؛ تاریخی كه شهادت می‌دهد روح‌ا... نیكپی جاودانه شده است. او در 10 سالگی به باشگاهی در كابل رفت اما مدت زیادی در موطنش باقی نماند. همین كه سایه شوم ارتش شوروی سابق از بالای سر افغانستان كنار رفت، طالبان آوارگی مجدد هم‌وطنان خود را رقم زدند. نیكپی هم چاره‌ای غیر از مهاجرت به ایران نداشت. این اقدام به یك توفیق اجباری می‌مانست چون او در جمع ورزشكاران آماتور یكی از قدرت‌های تكواندوی دنیا آموزش لازم را دید. شركت در بازی‌های آسیایی سال 2006 با شكست مقابل صاحب مدال نقره آن رقابت‌ها توأم شد اما این موضوع برای یك كارگرزاده عامل ناامیدی نبود. رقابت‌های المپیك 2008 وزن 58 كیلوگرم و جایی برای عقده گشایی. نیكپی ابتدا جدی گرفته نمی‌شد اما كم كم به اوج رسید و فقط وقتی روی سكوی سوم ایستاد، جهان متوجه شد افغان‌ها فقط به درد كار در خانه كشورهای غریبه نمی‌خورند! نیكپی مورد استقبال حامد كرزای رئیس جمهور افغانستان قرار گرفت. او با اشك، پیغام خود را به جهانیان رساند: «امیدوارم پس از 30 سال جنگ این مدال بهانه‌ای برای برپایی صلح دائم در كشورم شود. آرزوی صلح جهانی را دارم.»

منبع : روزنامه جام جم